De roep van de grote meren
Wat zou de Morvan zijn zonder zijn meren! De meren van de Morvan doen de één aan Canada en de ander aan Ierland of Scandinavië denken, maar, gelegen te midden van de bossen, bieden ze altijd een ongerept, beschermd natuurlandschap. De meren werden in de 19e en 20e eeuw aangelegd door de mens om te beantwoorden aan de behoefte aan watervoorziening en houtopslag in de tijd van het vlotten. Nu reguleren ze het waterpeil van de Seine en bieden liefhebbers van sport en natuur veel genoegen.
Hoewel de meren vlak bij elkaar in de buurt liggen, hebben zij ieder hun eigen landschap en eigenschappen.
Het oudste meer, dat diende voor het vlotten van hout, is het meer van Les Settons. De 360 ha strekken zich uit over een brede, door bossen omringde vallei. Er liggen 2 eilandjes in, waardoor het meer op een oase in de bergen lijkt.
Het meer dat het meest aan Ierland doet denken en nog altijd als drinkwatervoorraad dient, is het meer van St-Agnan. Het licht is hier heel bijzonder, de sfeer is vreedzaam en nodigt uit tot rust en ontspanning.
Het meest ongerepte meer is dat van Chaumeçon. Ieder jaar legt het zijn steile hellingen bloot en toont in zijn smalle vallei een bijzonder landschap tussen water en bos.
Het grootste en waarschijnlijk meest veelzijdige meer is dat van Pannecière. Langs de volle 520 ha vindt men een landschap van valleitjes, wallen, bossen en stadjes. Deze diepe wateren (48m bij de stuwdam) zijn een paradijs voor vissers.
|
;)
